من

تا حالا پیش اومده که بفهمید کلی صفت بد تو وجودتن هست که مجبورید باهاش کنار بیاید.مثلا ااین که یه کم بی عقل و نادونید,ترسو و بزدلید,زشتید یا این که سست عنصرید.

برای من زیاد پیش اومده.خیلی وقتا از خودم بدم اومده اما با این حال هنوزم مهمترین ادم دنیای خودمم.جایگاه خودم توی دنیام حتی از جایگاه مادرم هم بالاتره چون که اگه من نباشم دنیای من هم وجود نخواهد داشت,اگه من نباشم دیگه چه اهمیتی داره که جهان خوب باشه یا بد ,خورشید بتابه یا نه,اگه من نبودم دیگه عشقی که من به مادرم,خانواده ام ,خدا و به تک تک زیبایی های این دنیا دارم هم دیگه وجود نداشت پس من مهمم چون وجودم سرمنشا دنیامه. پس نمیترسم که این صفات بد رو دارم میدونم که اگه بخوام خوب میشم ومنم میخام که خوب باشم.